başladığım yeri aklıma koyup çıktım yola. kimi zaman uğuldayarak, kimi zaman sessiz sedasız ilerledim. bazen serinlik, bazen ayaz oldum. hoşnutluk ve hoşnutsuzluk taşıdım. çok şeyi sürükledim peşim sıra; kimini yerinden ettim, kiminin yerini buldum.. aklımda kalanlar mı?

olabildiğince sert estiğim viranelerin birinde olacak, bakışlarını karartmış 12-13 yaşlarında kir-pas içinde bir çocuga çarptım birgün. ürpermedi bile. sadece elindeki laylon torbadakileri şiddetle çekti içine. birkez daha çarptım, o da yeniden torbasındakileri çekti.tokat gibi indim yine, ama bu kez yüzüne ya da vücuduna degil, direk kalbine.. ve neler neler gördüm orda; anne baba dayakları, bıçaklar, feryatlar, figanlar.. bu kez üşümüştü. ama bende dayanamadım daha fazla gördüklerime.. hızla terkettim orayı..

yine sert sert esiyordum ki büyük bir kalabalık gördüm, bağrış-çağrışlar içinde.. üzerlerinden geçtim bir büyük tufan kopararak.. kimse aldırış etmedi bana. hepsi panikti , hepsi koşuşturmaca içindeydi. baktım ve anladım sonra neden hiçbirinin üşümediğini.. "aç" tılar.. üşüyemeyecek kadar "aç". ve yiyecek dağıtılıyor diyeydi bu izdiham..

yorulmuştum demin gördüklerimden hızımı azalttım biraz. ağır ağır eserken ıslak birşeylere çarptım. durdum baktım. bu kez 18-19 yaşlarında genç bir kızın gözyaşıydı çarptığım. çarpmamla daha da çok gözyaşı belirdi yanaklarında. elindeki kitaplarına sarıldı sıkıca.. ne derdi olurdu ki insanın bu yaşta?
- ne? aşk için mi?

daha fazla acıtmadım onun da yüreğini, orayı da terkettim. sonra sonra yine kalabalık biryerde buldum kendimi.. ağıtlar yükseliyordu yerden. çok kuvvetli estim, karalıydım üşütecektim. ama benden çok önce öyle bir yangın açmışlardı ki yüreklerine üşütmem imkansızdı. hepsi ağlıyordu. derken öteden bir tabut göründü omuzlarda.. üşütecek biri yoktu burada da.. yine gitmek düştü bana..

eserken eserken açıklarda bir teknede buldum kendimi. iki kişi bir yandan içiyor bir yandan da gülüyorlardı. keyifliydi başta izlemek onları.. ama sonradan onlar da kederlere daldılar. daha yaşlı olanının kızı gurbetteymiş, arayıp sormuyormuş kaç zamandır. diğerini ise işten çıkartmışlar, sövüyor patrondan hükümete kadar herkese.. bu insanları da üşütemezdim ki..

önce denizi dalgalandırdım sonra karaya vurup tozu dumanı birbirine kattım. canım sıkılmıştı gördüklerim karşısında.. vazgeçtim dolaşmaktan. başladığım yere, iki küçük cocugun oyunlarına döndüm..

"- ben doktor oluyum, sende hasta ol!
- yok hayır, ben öğretmen oluyum, sen de öğrenci!"

ah be küçüklerim, hayat öyle bir hastane, öyle bir okul ki.. inanın şimdi oynadığınız oyun; oynananlar içinde en tatlısı..

&&&

bir zamanlar oyunlar oynardık. adı önemli olmayan, bizi eğlendiren, mutlu eden oyunlar. yorulduğumuzda bir köşeye çekilir, kafayı yastığa koyup tasasızca uykulara dalardık. meğer ne tatlı uykularmış onlar. bugün tasasızca uyumak mümkün mü? bunu yapabilenler var mı gerçekten? cevabını bilmesemde, istemezdim zaten ben bu kadar şey olup biterken çocukluğumdaki tatlı uykularıma dalmayı.. affetsin uykularım beni!!

.
Sağ gözümü yumdum, sol gözümü açtım diye, göremem mi sağımdakileri? Yahut arkamı döndüm diye yalanlara, hep gerçekler mi çıkar karşıma? Veyahut yorganı kafama kadar çektim diye, gökyüzü mü kararır?

..

Ne çok eski ne de çok yeni vakitlerin birinde, bir kız çocuğu varmış. Hani haylice yaramaz bir çocukmuş bu kız. Huysuzmuş bir de üstelik. Annesine, babasına, arkadaşlarına dar edermiş dünyayı. Lafın kısası değme haylazlıklar ondaymış.

Babası ne etsek de bu kızı yola getirsek diye kara kara düşünürmüş. Adamcağız böyle çaresizlik içinde kıvranırken, in mi yoksa cin mi olduğu belli olmayan biri, bir oyuncak vermiş adama: al bunu kızına ver diyerekten. Baba bir hayli zaman anlamamış oyuncağın ne olduğunu- ne işe yaradığını. Çok evirip çevirmiş,bu kutu gibi oyuncağı. Sonunda “ Bizim kızı uslandırmaya fayda etmez ama belki bir iki gün sesini kestirir” diyerekten kızına verivermiş, oyuncağı.

O günden sonra kızı ne zaman görseler elinde bu oyuncak varmış. Dahası sesi soluğu çıkmaz olmuş kızın.

Baba bu kez de kızının bu suskunluğundan rahatsız olmuş. Kendi kendine “ ne olduysa o kutudan oldu, o kutunun ne olduğunu mutlak anlamam gerek” demiş. Ama gel gör ki kız o kutuyu elinden hiç düşürmez, onla yatar onla kalkarmış. Babası bir-iki kere istemiş oyuncağı kızından, ama almak ne mümkün. Kızın inadı tutmuş, göstermemiş dahi..

Bir gece, baba kızının uyuduğundan emin olup, gizlice alıvermiş kutuyu. Birkaç zaman öylece bakmış kutuya. “ Hay aksi şeytan, ne var bu kutuda. Bildiğin kutu işte” diye hayıflanmış. Tam kutuyu yerine bırakacakken görmüş içindekileri. Daha önce nasıl da fark edemediğine şaşırmış: kutunun içindeki üç bölmeyi. Bir parça daha yaklaşmış kutuya, ve ilk bölmede “bizi buradan kurtar!” diye bağrışan “çocukluğu, masumiyeti, mutluluğu” görmüş. Görmesiyle beraber de bir çığlık atıvermiş. Yüreği var gücüyle çarparken, cesaretini toplayıp ikinci bölmeye bakmış. Boş olduğunu görünce kuşkulanmış, yüreği bir fazla rahatsızlanmış. Son gücüyle üçüncü bölmeye bakmış. Bu bölmenin de çoğu boşmuş. Ama gördükleri içinde babanın yüreğini en fazla bu bölme rahatsız etmiş. Üçüncü bölmede kalan azıcık “hüzün” ün üzerine birkaç damla “aşk” bulaşmış.

Deminki çığlığı duyan kız, tatlı uykusundan uyandığında kutusunu göremeyip, soluğu babasının yanında almış. Babasını yere yığılmış bulunca n’olduğunu anlamış. Babası gözlerinde fer kalmamış halde sormuş:

- Bu nasıl oyuncak kızım?

Kız biraz ürkek, biraz cesur yanıtlamış:

- Bu benim masalüstüm baba! Şimdi onu ne kadar anlatsam da nafile!

&&&

Sağ gözümü yumdum, sol gözümü açtım diye, göremem mi sağımdakileri? Yahut arkamı döndüm diye yalanlara, hep gerçekler mi çıkar karşıma? Veyahut yorganı kafama kadar çektim diye, gökyüzü mü kararır?

İşte bu da benim masalüstüm! Solumla, yalanlarımla ve karanlığımla benim masalüstüm! Şimdi onu ne kadar anlatsam da nafile!

Boynunu hafifçe öne eğdi. Alınmıştı belli ki. Oysa sahibi ne kadar da mağrurdu. Yaptığının doğru bir şey olduğuna ne kadar da inanıyordu.Her geçen gün sahibinin gururu okşanırken, onun boynunu biraz daha bükülüyordu. Yavaş yavaş çürüyordu. Çok geçmedi üzerinden. Üç beş sabah sonra tamamen toprak oldu.

Sahibi hiçbir zaman anlamadı. Oysa herkes bilirdi bunu: kaktüsler her gün sulanmayı sevmezlerdi. Kurak toprak bitkileriydiler onlar. Fazla suda çürürlerdi, tıpkı sık ağlayan kadınlar gibi..